Verhalen - Vlaardingen in beeld en verhaal

Ga naar de inhoud

Hoofdmenu:

Geschiedenis     Stations     Materieel     Ongevallen     Verhalen     Beeld & Geluid
30-03-17, "Gerard rijdt morgen de laatste trein op Hoekse Lijn"
Voor Gerard van Dijk, die als machinist morgen de laatste trein op de Hoekse Lijn naar Hoek van Holland mag rijden, is die laatste rit een heel bijzondere. Hij bracht ooit ook broer Piet naar de badplaats, en zag hem nooit meer terug.

,,Piet belde me enthousiast op. Hij wilde zo graag een keer mijn werk van dichtbij zien en had al jaren niet meer met de trein gereisd.'' Gerard van Dijk kan het zich nog als de dag van gisteren herinneren. 29 september 2010 staat voor altijd in zijn geheugen gegrift. Het was de dag waarop de nu 60-jarige machinist uit Maassluis zijn broer Piet in de cabine meenam - hij had toevallig die dag dienst - om hem in Hoek van Holland af te zetten. Hij stapte met zijn collega's over op de boot naar Harwich. In Engeland zouden ze een zusterbedrijf bezoeken.

,,Onderweg hebben we nog een grap en een grol gemaakt. We waren maatjes, konden goed met elkaar overweg. We hebben zelfs nog naar onze ouders gezwaaid, die op het balkon van ons ouderlijk huis aan de Merellaan (langs het spoor, red.) stonden. Een prachtig moment. Het was ook écht een mooie rit. In Hoek van Holland hebben we afscheid genomen en heb ik hem een goede reis toegewenst. Ik zou hem alleen nooit meer levend terug zien. Mijn broertje is in Harwich aan een acute hartstilstand overleden.''

Dat gebeurde op het moment dat Van Dijk in Gouda met een kapotte trein stil kwam te staan. ,,Ik heb hem als het ware nog gereanimeerd, maar dat had geen zin meer. Hij gaf de geest. Toen ik twee uur later met een vervangende trein aankwam op Rotterdam, ging mijn telefoon en kreeg ik het slechte nieuws te horen. Heel heftig.''

Van Dijk vertelt zijn verhaal terwijl we op weg zijn van Rotterdam naar Hoek van Holland Strand. De zon straalt. Van Dijk, die honderd­uit praat, is ineens stil. ,,Ik doe toch even mijn zonnebril op'', zegt hij met tranen in zijn ogen en kippenvel op zijn armen, bijna verontschuldigend. ,,Maar dat is écht vanwege de zon hoor.''

De machinist, die al sinds 1981 voor de NS werkt, brengt morgennacht de allerlaatste trein op de Hoekse Lijn van Rotterdam naar Hoek van Holland. Het spoor wordt omgebouwd tot metrolijn en gaat in september weer open. Zijn 85-jarige vader zal hem, als hij hersteld is van een ingreep, vergezellen. Moeder (90) kijkt vanaf het balkon toe. Dat geldt uiteraard ook voor zijn broer, ook die is van de partij. ,,Piet rijdt altijd met mij mee en dat voelt goed. Als we nu langs de begraafplaats in Maassluis rijden, die ook langs het spoor ligt, kijk ik naar rechts en knipoog ik altijd even. Ik ben helemaal geen grafganger, maar dit vind ik mooi. Dat is van ons.''

Dat geldt ook voor het moment dat Van Dijk met zijn trein bij station Maassluis door de bocht aan komt rijden. ,,Dan zie ik Piet staan. Met zijn reiskoffertje, aan het einde van het perron. Elke keer weer. Hij stapt alleen nooit meer in. Net als mijn broer stapt de Hoekse Lijn nu ook uit de tijd en neemt zijn verhalen met zich mee.''
Bron: AD
Foto: AD
30-04-16, "De vergeten Schiedamse treinramp dreunt nog na"
Hein Andrea overleefde de Schiedamse treinramp, deze week precies 40 jaar geleden. Hij is terug op station Schiedam-Centrum, de plek waar 'zijn' Sprinter vertrok die een halve minuut later op de Rhein-Express botste. Er vielen 24 doden en vele gewonden.

De ramp zakte opvallend snel weg in het collectieve geheugen. Het leed is immens, maar wordt op individueel niveau verwerkt. De nabestaanden kennen elkaar niet. Er zijn vier Schiedamse slachtoffers. Verder komen acht Rotterdammers om, naast passagiers uit onder meer Delft, Capelle aan den IJssel, Den Haag en Dordrecht. Nazorg is er amper.

Jean van Roon herinnert zich dat hij 's avonds met de brandweerploeg ging voetballen, gevolgd door een kringgesprek. ,,Ik was bang mijn ogen dicht te doen. Maar na een stevige borrel heb ik het toch gedaan. Ik heb geen last meer gehad.'' Ook politieagent Batenburg heeft de ramp eigenhandig van zich af gepraat. Ondanks de drukte op het talud liggen zijn pet en overjas nog keurig naast zijn fiets als hij om half drie door zijn superieuren naar huis wordt gestuurd.

Hein Andrea kreeg meer aandacht. ,,Ik kreeg enkele keren bezoek van een man van de NS. Later werd ik op hun kosten dagelijks met een taxi naar school gebracht.'' Na zijn revalidatie keerde de leerkracht zelfs terug in de boksring, maar hij won nooit meer een partij. Hardlopen ging hem beter af. Hersteld van zijn verbrijzelde been liep Andrea twaalf marathons uit. Nu heeft hij te kampen met artrose.

Veertig jaar later heeft hij vooral bewondering voor zijn redders. Hem schiet een volkomen absurd detail te binnen. ,,Aangetast door het puin en het stof werd mijn nakijkwerk in het ziekenhuis bezorgd. Ik heb het werk in het ziekenhuisbed afgemaakt. Mijn leerlingen waren stomverbaasd toen ze hun proefwerken terugkregen.''
AD
Foto: AD
De laatste trein
Dit verhaal las ik voor in de nacht van 31 maart 2017 tijdens de laatste treinrit op de Hoekse Lijn (Rotterdam – Hoek van Holland)

Schuin tegenover mij zit een meisje met een droevige blik. Een warme muts op haar lange haren, haar gezicht verborgen in haar sjaal. Ze doet, net al ik, haar ‘oortjes’ in en waarschijnlijk luistert ze ook naar muziek. Uit mijn ooghoeken kijk ik naar haar. Ze heeft prachtige ogen. In het raam zie ik haar treurige blik weerspiegeld. Waar denkt ze aan, waar gaat ze heen, mist ze iemand? Ik zou haar willen geruststellen, maar ik doe het niet.

Ik zit in de trein en ben op weg naar het strand. De trein heeft vertraging. Het is koud en het heeft iets gesneeuwd. Toch hou ik van het reizen met de trein. Mensen kijken, verhalen bedenken en mijn fantasie laten gaan. Ik ben er dol op en ik kijk eens om me heen.

Wat een leuke jongen.

Voor mij zit een stoere jongeman en hij belt met iemand. Met een Groningse tongval uit hij zijn ongenoegen over de vertraging. Hij is al lang onderweg en het zal nog wel even duren voordat hij ‘er’ is. Terwijl hij zijn telefoon weer opbergt, stoot hij tegen me aan. Met een brede glimlach verontschuldigt hij zich. Wat een leuke jongen. Naast ons zitten twee giebelende meisjes, met kleurige nagels en bijpassende sjaals en mutsen. Ze kwebbelen vrolijk en ondertussen zijn ze druk met hun smartphone. Het lukt hen heel goed om dit tegelijkertijd te doen en ik word vrolijk van het tweetal. Verderop zit een groepje mannen, druk en uitbundig alsof ze op schoolreisje zijn. Ik hoor ze schaterlachen.

De meisjes kijken naar hem en giechelen.

Er stapt een heer in de trein, een heer met een hoed. De man ziet er chique uit met zijn wollen jas, sjaal en zwarte herenhoed. Een ‘eersteklas’ man lijkt me, maar als hij gaat zitten zie ik een spijkerbroek en stoere schoenen. De meisjes kijken naar hem en giechelen. Als de meisjes uitstappen, maken ze plaats voor een ouder echtpaar. Broze mensjes, zij met een bontmutsje en leren handschoentjes, hij met een ruiten pet en groene ribfluwelen broek. Ze is druk op zoek in haar handtasje en ze praten over foto’s. Dan zijn ze stil en staren rustig voor zich uit. Af en toe buigen ze hun hoofden naar elkaar en fluisteren wat.

Naast de heer met de hoed, zit een man met zijn hoofd diep in zijn kraag. Hij slaapt en langzaam zakt zijn hoofd steeds ietsje verder naar beneden. De drukte in de trein ontgaat hem en ik hoop dat hij op tijd wakker is om uit te stappen. Blijkbaar werkt het indommelen aanstekelijk, want de ogen van de heer met de hoed worden zwaar. Ook hij sukkelt in slaap.

De magie is weg.

Ik kijk om me heen en aanschouw het tafereel. Ik geniet ervan. Zoveel mensen, zoveel verhalen, zoveel bestemmingen. Dan is de trein, onverwacht keurig op tijd, op de eindbestemming. De magie is weg. De treincoupé komt in beweging en mensen stappen uit. Ik zoek nog naar het meisje met de droevige blik maar ik zie haar niet meer. Het komt vast wel goed meisje, wilde ik nog zeggen.

Buiten snuif ik de zeelucht op. De conducteur blaast op zijn fluitje en de trein vertrekt. Ik kijk nog even achterom en zie de lichten van de trein langzaam kleiner worden.

Bewerkt verhaal uit ‘Rondje Maassluis en andere verhalen’
©Corinne Hamoen 31-03-2017
Geschiedenis van de Hoekse lijn, Uw verhaal
Hier hebben we ruimte gerseveerd voor uw verhaal. Verzenden kan hier.
hang eens een canvas op maat in je interieur!

Lees ook: Lever's Zeep maatschappij.


Lees ook: Vlaggetjesdag en de smaak van haring


Lees ook: De Stadskraan spreekt.

Topbloemen.nl-Door Kassa als beste getest én 7 dagen vers garantie!
Free counters!
Terug naar de inhoud | Terug naar het hoofdmenu